Detachment- Αποσύνδεση στην ταινία ή στη ζωή;

της Κατερίνας Χονδρομπύλα, ψυχολόγου

 

Στη διάρκεια μιας θαμπής, σκοτεινής και αθόρυβης ημέρας, το φθινόπωρο εκείνου του έτους, καθώς τα σύννεφα κρέμονταν απειλητικά χαμηλά στον ουρανό απ’ τα ουράνια… και μόλις έχοντας διασχίσει πάνω σε άλογο, μόνος, ένα απομονωμένο και θλιβερό κομμάτι της χώρας… αργά βρέθηκα, καθώς έπεφτε το υγρό σκοτάδι, να κοιτάζω το μελαγχολικό «Σπίτι των Άσερ». Ξέρω πως δεν ήταν όπως παλιά… αλλά μια ματιά στο κτίσμα μου έφερε μία αίσθηση αφόρητης κατήφειας, που πλημμύρισε το πνεύμα μου… Κοίταξα το έρημο τοπίο τριγύρω, τους γυμνούς τοίχους… και τους λίγους λευκούς κορμούς μαραζωμένων δέντρων μέσα σε απόλυτη κατάθλιψη.

Από το «Τραύμα της Γέννησης» στην Αναπαράσταση και τη Συγκρότηση του Εαυτού

της Κάτιας Λαζάρουν, Συμβούλου Ψυχικής Υγείας (PgD), Προσωποκεντρικής Ψυχοθεραπεύτριας

 

Η γέννηση συνιστά, κατά τον Otto Rank (1924) το πρώτο μεγάλο «τραύμα». Το βρέφος έρχεται στη ζωή υπό εξαιρετικά αντίξοες και «τραυματικές» συνθήκες. Εγκαταλείποντας την ασφάλεια και τη θαλπωρή του ενδομήτριου «παραδείσου» έρχεται αντιμέτωπο με το αίσθημα της πείνας, του κρύου, του κενού και έχει την αίσθηση του αφανισμού. Είναι λοιπόν απολύτως εξαρτημένο και βυθισμένο σε έντονες διεγέρσεις που αδυνατεί να διαχειριστεί. Έχει την ελπίδα κ προσμονή ότι κάποιος θα ικανοποιήσει τις ανάγκες του. Αυτή την έντονη δυσφορία, αγωνία και οργή καλείται, από τα πρώτα κιόλας λεπτά της ζωής του, να εμπεριέξει η μητέρα με το άγγιγμα και την αγκαλιά, ώστε τα ερεθίσματα που δέχεται το νεογέννητο να μην είναι κατακλυσμιαία και διαλυτικά.

Συναισθηματική νοημοσύνη στην εργασία

Καραγιάννη Αναστασία- Χαρά, ψυχολόγος - επιστημονική συνεργάτις της Άερτον

 

Για πολλά χρόνια, υπήρχε η κοινή αντίληψη ότι ο δείκτης νοημοσύνης (IQ) αποτελούσε τον ισχυρότερο προβλεπτικό παράγοντα επαγγελματικής επιτυχίας. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια αυτή η αντίληψη φαίνεται να χάνει όλο και περισσότερο έδαφος λόγω νεότερων ευρημάτων στην επιστημονική έρευνα, τα οποία εξαίρουν την σημασία μιας άλλης μορφής νοημοσύνης στην εργασιακή κοινότητα, της συναισθηματικής (EQ).

Νέος χρόνος, νέες αποφάσεις

της Γκελερή Μαρίας – Δανάης, κλινικής ψυχολόγου

 

 

Το τέλος μιας χρονιάς αποτελεί πάντοτε μια καλή ευκαιρία για αναστοχασμό, για μια ανασκόπηση των όσων συνέβησαν, των όσων επιτύχαμε και των όσων δεν καταφέραμε. Έτσι, αρκετές φορές ο νέος χρόνος μας βρίσκει με λίστες νέων στόχων και βαρύγδουπων αποφάσεων.

 

Χρόνος και άνθρωπος: Άλλοτε και σήμερα

Καραγιάννη Αναστασία- Χαρά, ψυχολόγος - επιστημονική συνεργάτις της Άερτον

 

Χρόνος: Μία λέξη τόσο αφηρημένη και απρόσωπη, αλλά συνάμα και τόσο οικεία. Ο χρόνος αποτελεί μια βασική απόδειξη της ύπαρξής μας. Καθημερινά λειτουργούμε και δρούμε βάσει του χρόνου. Αναλογιζόμενοι το διαθέσιμο χρόνο μας, ορίζουμε τις στιγμές που θα πάρουμε καθοριστικές για εμάς αποφάσεις. Έτσι, αν και πολλές φορές δεν τον αντιλαμβανόμαστε συνειδητά, ωστόσο λειτουργούμε υπό το πρίσμα του.

Το Όνειρο και η ερμηνεία του

Καραγιάννη Αναστασία- Χαρά, ψυχολόγος - επιστημονική συνεργάτις της Άερτον

 

Αρχικά, ο ύπνος αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξής μας. Σύμφωνα με τον Freud, από τη βιολογική του σκοπιά ο ύπνος αποσκοπεί στην ξεκούραση του κοιμώμενου, ενώ από την ψυχολογική του σκοπιά, αποτελεί μια κατάσταση απόσυρσης από την πραγματικότητα, και ταυτόχρονα μια διαδικασία αναγέννησης. Ο κοιμώμενος έχει ανάγκη να κρατήσει απόσταση από τον εξωτερικό κόσμο, γι’ αυτό και η στάση του σώματός μας κατά τον ύπνο θυμίζει την ενδομήτρια ύπαρξή μας. Έτσι, με κάθε νέο ξύπνημα, ο άνθρωπος κατά κάποιο τρόπο ξαναγεννιέται. Όμως,γιατί χρειάζεται αυτή η επανάληψη στο ύπνο και η καθημερινή ανάγκη αναγέννησης του ανθρώπου;

Χοροκινητική θεραπεία

Χοροκινητική θεραπεία για την αντιμετώπιση των διατροφικών διαταραχών: Ανακτώντας την αυθεντική ένωση με τον Εαυτό

*το κείμενο αποτελεί μια συνοπτική παρουσίαση του άρθρου “Dance/Movement Therapy in the Teatment of Eating Disorders: Re-claiming Authentic Connection with the Self" της Susan Kleinman, MA, DMT-BC, NCC CEDS

Απόδοση: Μαρία Ιωάννα Φιωτάκη, χοροκινητική θεραπεύτρια 

 

Οι ρίζες της χοροθεραπείας μπορούν να ανιχνευθούν στις αρχές της ανθρώπινης ιστορίας, όταν η ασθένεια θεωρούνταν ως απώλεια της ψυχής, και ο χορός ήταν ένα εγγενές μέρος της θεραπευτικής τελετουργίας. Joan Chodorow, 2010

 O Freud για το άγχος

 O Freud για το άγχος

Καραγιάννη Αναστασία- Χαρά, ψυχολόγος - επιστημονική συνεργάτις της Άερτον

 

Σύμφωνα με τον Freud (1933) ο κάθε άνθρωπος διέπεται από μία σταθερή ποσότητα ψυχικής ενέργειας που έχει ως σκοπό να ικανοποιεί τα βασικά πρωτόγονα ένστικτα του ανθρώπου( π.χ. επιβίωση, αναπαραγωγή, δίψα, πείνα). Αυτή η ενέργεια ονομάζεται libido και σχετίζεται έντονα με τη σεξουαλική ικανοποίηση του κάθε ατόμου. Η libido διαμορφώνεται και εξελίσσεται σταδιακά στη ζωή του κάθε ατόμου από τη γέννησή του μέχρι το τέλος της εφηβείας, όπου πραγματοποιείται η πλήρης ανάπτυξη των γεννητικών οργάνων. Θυμίζει θα λέγαμε τη διαδικασία μετατροπής της κάμπιας σε πεταλούδα. Επίσης, αναπτύσσεται παράλληλα με την προσωπικότητα του κάθε ατόμου. Επομένως, η σεξουαλική ανάπτυξη κατά τον Freud είναι αλληλένδετη με την ψυχο-συναισθηματική.

Η θεραπεία της μοναξιάς

*το κείμενο αποτελεί μια συνοπτική παρουσίαση του άρθρου “The Cure for Loneliness" της Heidi Grant Halvorson Ph.D.

Απόδοση: Τζέσικα Μεράγια, φοιτήτρια Φιλοσοφίας Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας

 

Ο κόσμος γίνεται όλο και μικρότερος, πολυπληθέστερος, πιο δικτυωμένος και, κατά έναν ειρωνικό τρόπο, πιο μοναχικός για πολλούς από εμάς. Αυτό είναι ένα πρόβλημα με μια σειρά δυσάρεστων συνεπειών, όχι μόνο για τα άτομα που το βιώνουν αλλά για την κοινωνία ως σύνολο.

Πώς να συμπεριφερθούμε στα παιδιά μετά από μια φυσική καταστροφή

της Νάντιας Γκίκα, ψυχολόγου

 

Όλοι μας τις τελευταίες ημέρες παρακολουθούμε έντρομοι τις εξελίξεις από τη φονική πυρκαγιά που ξέσπασε στην Αττική στις 23/7 . Άνθρωποι βρέθηκαν απανθρακωμένοι, οικογένειες αναζητούν τους συγγενείς τους τεράστιες δασικές εκτάσεις παραδόθηκαν στις φλόγες ενώ σπίτια και κόποι μιας ολόκληρης ζωής καταστράφηκαν εν μία νυκτί. Η φονική αυτή πυρκαγιά που ξέσπασε το μεσημέρι της Δευτέρας αποτελεί πρωτοφανές γεγονός για την χώρα μας και άφησε στο πέρασμα της ανυπολόγιστες ζημιές. Δυστυχώς όμως ανάμεσα στους ενήλικες που βρέθηκαν αντιμέτωποι με αυτό το τρομερό γεγονός βρίσκονταν επίσης και παιδιά τα οποία κλήθηκαν να βιώσουν ένα τόσο στρεσογόνο γεγονός σε μία πολύ τρυφερή ηλικία. Σε αυτές λοιπόν τις δύσκολες ώρες η στήριξη στα παιδιά και στους εφήβους, ώστε να μπορέσουν να ξεπεράσουν το τραύμα αυτό, είναι υψίστης σημασίας.