«Γιατί να κάνει κάποιος ψυχοθεραπεία;»

της Μαρίας - Αθηνάς Μαρίνη, φοιτήτριας ΦΠΨ - κατεύθυνση ψυχολογίας

 

Ως επι το πλείστον, η ψυχοθεραπεία εκλαμβάνεται ως το κάλεσμα για ανάγκη επίλυσης ενός κρίσιμου σημείου, ή και περισσοτέρων, που επηρεάζει τη λειτουργικότητα του ατόμου και εμπεριέχει τον κίνδυνο παγίωσης του. Στην πραγματικότητα, όμως, η ψυχοθεραπεία είναι κάτι παραπάνω απο αυτό, καθώς η αξία της βρίσκεται στην προληπτική διάθεση που φέρει, θεμελιώνοντας όντα με αυτογνωσία, ενσυνειδητότητα και ψυχική ανθεκτικότητα.

 

Πράγματι, οι άνθρωποι στο διάβα της ζωής τους αντιμετωπίζουν προβλήματα, τα οποία, αν καταφέρουν να τα αποδεχτούν ως πρόκληση και ευκαιρία για την ανακάλυψη του «ευατού» τους, μπορούν να πετύχουν σπουδαία πράγματα. Τα αδιέξοδα που παρουσιάζονται, επιτελούν το σκοπό της υπενθύμισης, οτι δεν έχουμε τον παντελή έλεγχο και ότι πολλάκις, και εμείς ως άνθρωποι, θα πράξουμε λανθασμένα. Αυτό που έχει ύψιστη σημασία, όμως, είναι να μπορούμε να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας και να επανορθώσουμε γι’αυτά, για το προσωπικό αλλά και το κοινό καλό. Αν καταφέρουμε να διαπιστώσουμε οτι η ομορφιά του κόσμου δεν κρύβεται στην τελειότητα, αλλά στην αυθεντικότητα, θα μπορέσουμε να αποκωδικοποιήσουμε όλα αυτά που μπορούν να μας κάνουν να προχωράμε, την ώρα που φοβόμαστε και αγωνιούμε για τα επικείμενα, φράζοντας νέα μονοπάτια, για το πέρασμα σε ένα άλλο άγνωστο επίπεδο, ανώτερο απο το προηγούμενο, εκάστοτε.

 

Η διαδικασία αυτή μας επιτρέπει την νοηματοδότηση της ύπαρξής μας, την αναγνώριση ενός «σκοπού» και τη επαναθεώρησή του, ανάλογα με τα δεδομένα που προκύπτουν. Η επαναθεώρηση, δεν αποτελεί αστοχία, αλλά, αντιθέτως εξέλιξη στην ροή τάξης των πραγμάτων.

 

Η προσωπική εξέλιξη έγκειται στο γεγονός οτι επιτρέπουμε στον ευατό μας να ¨ακουστούμε¨. Αν δεν το κάνουμε εμείς, πρωτίστως, για τον ευατό μας, τότε ποιός; Η ανοιχτή έκδοση του «ευατού» και του κόσμου γύρω, μέσα και έξω απο εμάς οδηγεί στην επιτρεψιμότητα του άλματος, της υπέρβασης, που αδειάζει πεποιθήσεις βασισμένες σε στερεότυπα, διατηρώντας μια αρχέγονη στάση ζωής, χωρίς σκεπτικισμό. Τα «καλούπια» δεν έχουν θέση στη ψυχοθεραπεία, διότι η προαναφερθείσα είναι χάραγμα δρόμου, που παρά τις αντιξοότητες που καλείται να ξεπεράσει κάποιος, είναι αντάξια της αμοιβής που πληρώνει στο πέρας του χρόνου.

 

Επιπροσθέτως, διαμέσου αυτής, επιβλέπουμε τις επιλογές μας και μας αναγνωρίζουμε το δικαίωμα, ότι το ποιοι ήμασταν δεν είναι τελεσίδικο για το τι μπορούμε να γίνουμε. Βρίσκουμε την ισορροπία, οριοθετούμε πρόσωπα, καταστάσεις και διαχειριζόμαστε τα τρέχοντα με τρόπους που θεωρούσαμε αδύνατον, μέχρι πρότινος. Αναλαμβάνουμε τις ευθύνες των πράξεων μας, ενισχύουμε το αμυντικό μας σύστημα, εστιάζουμε στα δυνατά μας σημεία και περιορίζουμε ή ακόμη και κατακερματίζουμε τις αδυναμίες μας. Είναι σημαντική υπόθεση, να βλέπουμε τα πράγματα όπως έχουν και να προσδιορίζουμε τη θέση μας, σε συνάρτηση με αυτά. Οικοδομούμε μια γερή βάση θεμελίων, ώστε όταν επέλθει κάποιος κλονισμός, η εγκατάσταση του «εγώ» να μην μπορεί να κατεδαφιστεί. Οι απώλειες, καταστροφές και αναταράξεις που προκύπτουν, ενδυναμώνουν με τον κατάλληλο χειρισμό, τον ψυχισμό μας.

 

Εν κατακλείδι, με βάση τα παραπάνω, οφείλουμε να είμαστε σε θέση να ερωτιόμαστε όχι « γιατί να κάνει κάποιος ψυχοθεραπεία» αλλά « γιατί να μην κάνει»! Πολλοί, δηλώνουν οτι η  ψυχοθεραπεία είναι ένα δώρο προς τον ευατό μας. Επιτρέψτε μου να αναφέρω, ότι η ψυχοθεραπεία για μένα είναι μια απαίτηση, μια στοιχειώδης απαίτηση που πρέπει να έχουμε για τον ευατό μας, γιατί ο αντίκτυπος της είναι τεράστια ωφέλιμος  και μακρόβιος, όσα και τα χρόνια της ζωής μας! Και αυτό επειδή, η ψυχοθεραπεία τείνει να μην στασιμοποιείται αλλά να βρίσκει τρόπους διακαώς για προοδευτική μεταμόρφωση …!!